’t Westfriese groene boereland,
kleurt nou hier en deer gêel.
Weer eerder koe en skeipe liepe,
oist de bouwer nou z’n dêel.

Is ‘t den oktober, november,
den wordt dat gêel ienienen swart.
D’r komme den hêle grôte trekkers,
en bunder nei bunder wordt ‘r in kart.

Efkes d’r nei is ‘t zôvoors ‘n plestieken zee.
‘t Kost de bouwer wel een paar cente,
maar vorst en hagel kenne ze niet dere.
De boltjes beskermd teugen de elemente.

Maande koike we nei dat “skitterend” plestiek.
‘t Zontje d‘r op, doet zeer an je ouge.
Maar d’r onder beurt er toch wel wat.
‘t Gewas douwt en doet ‘t ophouge.

Maar op ‘n end den is ‘t dein.
De bloeme d’r onder verskiete d’r van.
Inienen dat smorend plestiek d’r of.
Den komt ‘r oindelijk weer kleur an.

Beeld en tekst: Kees Koopman.
april 2021