De meeste ouderen onder onze lezers herinneren zich zeker nog het “Belastingplaatje” een plaatje van dun koper, dat zichtbaar aan je fiets moest zitten. Het was voor 1 jaar geldig en zag er ook jaarlijks weer anders uit, maar was wel van hetzelfde formaat.

Zo in het voorjaar moest er een nieuwe worden aangeschaft en ze waren, tegen betaling van twee gulden en vijftig cent, toch veel geld in die tijd, verkrijgbaar bij de postkantoren en het gemeentehuis.

Mensen die werkeloos waren, konden kosteloos zo’n plaatje bij het gemeentehuis afhalen. Maar let wel! dan zat er een rond gat in want er moest wel even onderscheid zijn, je reinste discriminatie dus. Daar had men toen geen boodschap aan. Zoals gezegd, het was een hele uitgave, vooral als men in huis meerdere fietsen had, want welke fiets moest zo’n ding hebben als er mee op de weg gereden werd.

Mensen die hun fiets alle dagen nodig hadden, hadden hun plaatje meestal vast in een kokertje rond de stuurstang. Maar zij die 1 plaatje hadden voor meerdere fietsen, hadden dat bewijs in een leren etuitje aan het stuur hangen. Maar dan moest je wel goed oppassen voor diefstal of verliezen. Het was iets waar de politie nauwlettend op toezag en je kreeg dan ook prompt een bekeuring als je geen belastingplaatje kon tonen.

Deze vorm van belasting op fietsen werd in 1924 ingevoerd en heeft geduurd tot dat in 1941 de Duitse bezetters dit afschafte.