Het sneeuwde enorm op die ochtend in december 2011. In de kamer bij Catrien was het lekker warm toen ik daar op dat moment een bezoekje bracht. Voor mij was zij nog steeds juffrouw Catrien. Ik zat vroeger bij haar op de kleuterschool. Daar aan de dijk, vlakbij de Zilvermeeuw, de kruidenierswinkel van Kistemaker. De aanleiding van mijn aanwezigheid was de klassenfoto uit die tijd, die ik bij me had. Meer dan 70 jaar geleden. En ja hoor, zij kende alle namen nog. En wat kwamen er veel verhalen los! Onbewust werd deze ochtend het begin van haar levensverhaal.  

Catrien, want zo mocht ik haar inmiddels noemen, is in 1929 geboren in Andijk. Vader Cor Groen verkocht rookartikelen in zijn winkeltje. Het gezin was niet erg “kerks”, zoals ze zelf zei. In de periode dat ze op de Geuzenbuurt woonden, trok ze veel op met haar buurmeisje Jannie Zee. Catrien was nieuwsgierig en wilde zelf graag naar de Kuyperschool. En dat ging lopend. Een heel eind!  

Op zekere dag vond vader Groen een boek in een doodlopend slootje bij hun huis. Toen alles wat was opgedroogd, bleek het een complete bijbel te zijn die nog goed leesbaar was. Catrien smulde er van. Al die verhalen die ze wel van school kende, kon ze nu zelf lezen. Kortom: het veranderde haar leven volledig. Later heeft ze haar middenstandsdiploma gehaald. Werken met naald en draad vond ze maar niks. Met haar handen iets doen was niet alles voor haar. Iets met mensen, met kleuters, dat trok haar meer. Toen Catrien 17 was, werd ze kleuterleidster. In 1952 trouwde ze met Wim Bloemendaal. Het stel woonde op het Betonpad en kreeg meerdere kinderen. “En we hadden 2 slagers”, zei ze. “Moet je nagaan: we aten bijna geen vlees, maar toch”… Als dochter van een middenstander was haar achtergrond: “Iedereen te vriend houden”. Het was heus geen weelde in dat tuindersgezin. Catrien heeft later ook nog elders gewerkt. Toen de tijd kwam dat ze werkelijk op vakantie konden gaan, heeft ze haar rijbewijs gehaald en nog een poos auto gereden. 

Aan het einde van haar levensboek zegt Catrien: “Ik genoot van de verhalen die ik op de zondagsschool hoorde. Zo is als een rode draad het geloof een rol blijven spelen in mijn leven”.