Cor Schuurman (1906-1976) woonde, samen met z’n vrouw Jantje Wouda, op de Pleitstraat, later het Beton(nen)pad genaamd. Hij had weinig op met het boerenbedrijf van z’n vader, koeien…… daar had hij niets mee. In 1947 bleek er een 2 cilinder Anzani te koop in Enkhuizen van maar liefst 12 pk. En hij kon nog frezen ook! Cor hakte de knoop door en toen de dijk Andijk – Enkhuizen na hevige sneeuwval weer berijdbaar was, werd de tuinbouwmachine door vrachtrijder Piet Bloemendaal (de vader van Willem) opgehaald. Dat bleek nog geen sinecure maar met vereende krachten en een geïmproviseerde ‘oprit’ werd de klus geklaard. 

Het was nou niet bepaald een droomstart voor de kersverse loonwerker. Alles was natuurlijk vreemd aan de machine. Hij verbruikte zo’n 20 liter gewone benzine per dag en had kleine wieltjes aan de voorkant. Niet bepaald ideaal voor de hoekjes Andijker bouw, rijkelijk voorzien van meerdere greppels. Het duurde dan ook niet lang of Cor gleed uit en belandde met z’n been in een freeshaak. Ziekenhuisopname, extra kosten en geen inkomen, ga er maar aan staan. 

Om op de verspreid liggende stukjes bouwland te komen was vervoer per schuit noodzakelijk. Er werd in een platte schuit een dek gefabriceerd en kloeten maar. ’s Morgens vroeg heen, ’s avonds laat terug. En maar kloeten. Dat houdt niemand vol en een oplossing werd gezocht en gevonden aan de Oosterweg. Daar stond een Renault automotor te koop die vervolgens in de schuit werd geplaatst. Een hele verbetering in 1948.