Het was april 1945 en de oorlog liep op zijn eind, het zou niet lang meer duren of de Duitsers zouden zich overgeven en Nederland zou vrij zijn. Maar voorlopig was er nog een tekort aan alles. Die winter was er geen elektriciteit meer geweest en bijna alle bomen in Andijk waren gekapt om de kleine kacheltjes te laten branden. Kaarsen waren opgebrand en de mensen zaten ’s avonds bij een olielampje elkaar wat aan te kijken. Je zat te wachten tot je naar bed kon gaan.

Er waren verhalen dat de dijken nog zouden worden doorgestoken, zodat de polder onder zou lopen. Voor de Oosterschool stond een waterput en er werd snel nog een stuk opgemetseld, zodat het water van het IJsselmeer niet in de put zou stromen en smid Pijpker sloeg een metalen pen in het beton om aan te geven hoe hoog het water zou komen te staan. Gelukkig zag de Duitse commandant die in Enkhuizen zetelde de waanzin in van dit plan en de dijk bleef heel.

Maar in de Wieringermeer waren ze slechter af want die polder werd wel onder water gezet. En als het water stijgt, spoelen dingen weg uit huizen, schuren en kerken. En de wind stond zo dat er dingen uit de Wieringermeer in de richting van de Oosterdijk dreven. Siemen Groot was al eens op de dijk wezen kijken, wat er allemaal dreef en hij kon zijn ogen niet geloven. Daar dreef een grote kerkkaars, nog bijna helemaal intact en die beloofde uren licht in de duisternis.

Hij aarzelde niet, voor er iemand anders met de kaars vandoor zou gaan trok hij zijn kleren uit en waadde het koude water in. Hij kreeg de kaars te pakken en sleepte die bibberend naar de wal. Net had hij zich een beetje droog gewreven en zijn overall weer aangetrokken, toen er een bekend gezicht met daarop een politiepet boven op de dijk verscheen. Die pet en dat gezicht had hij liever niet gezien. De agent was blij met al het werk dat Siemen had gedaan, nu hoefde hij niet het koude water in. En koud was dat water in april 1945, maar hij moest die kaars echt in beslag nemen. Want strandjutten… dat mocht niet……