Het huis was niet echt berekend op veel mensen, er waren 2 slaapkamers boven en een “overloop”. In de ouderslaapkamer stond een ledikantje, op de overloop een opklapbed voor mijn broer Cor(1937)  en in het andere kamertje sliep Anneke (1935), met nog een extra bed en ook een bedstede, waarin ik later sliep. Het kwam zelfs voor dat, zoals Zinnia schreef in een verslag wat ze allemaal meegemaakt had,  in die tijd hun deur niet gesloten bleef voor vreemden. Overnachting van mensen die per fiets onderweg waren op zoek naar “eten” voor hun familie.

Er waren niet veel razzia’s volgens Zinnia,  maar toch ook mensen die niet betrouwbaar waren, waar men voorzichtig moest zijn. Er waren veel goede mensen op Andijk vertelde ze.

Op enig moment in augustus was er een razzia in dat jaar, Zinnia was er niet, Anneke en Cor hoorden de Duitsers schreeuwen en naar boven komen. Ze schenen met een zaklantaarn in hun ogen.. een hele angstige ervaring. Ook zagen ze Ineke en mij liggen, mijn vader zei: het is een tweeling. Ze kwamen er mee weg, Kan me nauwelijks voorstellen dat ze dat geloofden, misschien hadden ze zelf kinderen van die leeftijd..

Het werd voor, met name, mijn moeder toen te veel en de buren Kerkenaar boden toen aan Ineke in huis te nemen, waar ze tot na de oorlog is gebleven.

Wij verhuisden in 1953 naar Kleingouw 28, het voormalige Witte Kruis  gebouw, de buren Kerkenaar verhuisden naar Amsterdam, waar Ineke en ik ook samen logeerden. Het contact met onze oud-buren is altijd goed gebleven en dat geldt ook voor Zinnia en Ineke. Zinnia is inmiddels overleden.

Ineke, Koos Kerkenaar en ik  hebben in destijds meegewerkt aan de documentaire van Peter Sasburg: Onderduik in West-Friesland. In het bijbehorende boekje  staat een foto van Jannie Groen en Anneke Immerzeel, ze dragen beiden een jurk beplakt met bonnenkaarten.